|
|
|
|
|
على اى هماى رحمت تو چه آیتى خدا را كه به ما سوى فكندى همه سایه هما را دل اگر خداشناسى همه در رخ على بین به على شناختم من به خدا قسم خدا را به خدا كه در دو عالم اثر از فنا نماند چو على گرفته باشد سر چشمه بقا را مگر اى سحاب رحمت تو ببارى ار نه دوزخ به شرار قهر سوزد همه جان ماسوا را برو اى گداى مسكین در خانه على زن كه نگین پادشاهى دهد از كرم گدا را به جز از على كه گوید به پسر كه قاتل من چو اسیر توست اكنون به اسیر كن مدارا به جز از على كه آرد پسرى ابوالعجایب كه علم كند به عالم شهداى كربلا را چو به دوست عهد بندد ز میان پاكبازان چو على كه مىتواند كه به سر برد وفا را نه خدا توانمش خواند نه بشر توانمش گفت متحیرم چه نامم شه ملك لافتى را به دو چشم خونفشانم هله اى نسیم رحمت كه ز كوى او غبارى به من آر توتیا را به امید آنكه شاید برسد به خاك پایت چه پیامها سپردم همه سوز دل صبا را چو تویى قضاى گردان، به دعاى مستمندان كه ز جان ما بگردان ره آفت قضا را چه زنم چو ناى هر دم ز نواى شوق او دم كه لسان غیب خوشتر بنوازد این نوا را «همه شب در این امیدم كه نسیم صبحگاهى به پیام آشنایى بنوازد آشنا را» ز نواى مرغ یا حق بشنو كه در دل شب غم دل به دوست گفتن چه خوش است شهریارا شهریار منبع : تبیان |
||
|
+
نوشته شده در ساعت توسط sarah
|
||